Υψώνουμε Τείχος Προστασίας Ενάντια στην Παιδική Κακοποίηση

Η 19η Νοεμβρίου έχει κηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα κατά της Κακοποίησης του Παιδιού.  Η παιδική κακοποίηση αφορά τη σωματική, τη συναισθηματική, τη σεξουαλική και την ψυχολογική κακοποίηση που υφίσταται ένα παιδί και δυστυχώς είναι ένα πολύ διαδεδομένο φαινόμενο τόσο στις λεγόμενες προηγμένες χώρες όσο και στις υπόλοιπες.

Η σωματική κακοποίηση ξεκινάει από ένα βίαιο σπρώξιμο μέχρι τον ξυλοδαρμό ή τις επώδυνες τιμωρίες. Η συναισθηματική κακοποίηση είναι η παραμέληση, η εγκατάλειψη, η επίκριση, η απόρριψη, η σύγκριση, η υποτίμηση που εισπράττει ένα παιδί από τους γονείς του ή από άλλα οικεία πρόσωπα, ακόμα και από τους δασκάλους του.  Η σεξουαλική κακοποίηση αφορά οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη πάνω στο παιδί ή απόπειρα αυτής.  Τέλος, η ψυχολογική κακοποίηση αφορά οποιαδήποτε κατάσταση αγχώνει και τρομάζει το παιδί, όπως η προβληματική σχέση μεταξύ των γονέων, αλλά και η επιβολή υπερβολικής εξουσίας που ασκούν οι γονείς στα παιδιά τους.

Στην Ελλάδα σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού, περίπου 4.000 παιδιά κακοποιούνται σοβαρά κάθε χρόνο.  Ειδικότερα, σύμφωνα με την τελευταία διαβαλκανική έρευνα (2012), η Ελλάδα έχει την πρώτη θέση σε ψυχολογική κακοποίηση.

Ποια είναι τα σημάδια σε ένα παιδί που δέχεται κακοποίηση;

  • Η ξαφνική αλλαγή στη συμπεριφορά ή στην απόδοσή του στο σχολείο.
  • Μαθησιακές δυσκολίες ή αδυναμία συγκέντρωσης, η οποία δεν οφείλεται σε οργανικά ή άλλα ψυχολογικά αίτια.
  • Το παιδί είναι επιφυλακτικό, φοβισμένο και υπερβολικά υποχωρητικό.
  • Πηγαίνει στο σχολείο ή σε άλλες δραστηριότητες νωρίς, παραμένει έως αργά και δε θέλει να γυρίσει σπίτι.

Ποιες είναι οι επιπτώσεις της κακοποίησης;

Το παιδί μένει με έντονα αισθήματα ενοχής, άγχους, κατάθλιψης, μειονεξίας, του δημιουργούνται σοβαρά ψυχικά τραύματα, τα οποία μελλοντικά μπορεί να το μετατρέψουν σε έναν προβληματικό ενήλικο που δυσκολεύεται να εμπιστευθεί, να αγαπήσει, που εμφανίζει αγχώδεις διαταραχές, προβλήματα προσαρμοστικότητας, έχει τάση προς τις καταχρήσεις και την κατάθλιψη. Επιπλέον, ένα παιδί που υπέστη κακοποίηση ενδέχεται να προβεί και το ίδιο σε κακοποίηση παιδιών, όταν ενηλικιωθεί. Άλλωστε, οι γονείς που χρησιμοποιούν τη σωματική τιμωρία και τον αρνητικό σχολιασμό, σχεδόν πάντα αναπαράγουν το δικό τους γονεϊκό πρότυπο.

Τί μπορούμε να κάνουμε ως παρατηρητές;

  • Πρώτα απ’όλα, να σταματήσουμε να είμαστε παρατηρητές και να παρέμβουμε, λέγοντας αρχικά στο άτομο που παράγει τη βία ότι αυτό που κάνει απαγορεύεται.  Η απάντηση που θα λάβουμε δεν έχει σημασία (π.χ. “κοίτα τη δουλειά σου” ), όσο σημασία έχει να δείξουμε ότι δεν είναι αποδεκτές τέτοιες συμπεριφορές.
  • Σε περίπτωση που είμαστε γείτονες και έχουμε αντιληφθεί επανειλημμένη κακοποίηση (φωνές απόγνωσης, κλάματα, πράγματα να σπάνε), μπορούμε να καλέσουμε πρώτα έναν εισαγγελέα και κατόπιν την αστυνομία, διατηρώντας εάν το επιθυμούμε την ανωνυμία μας.  Χωρίς εισαγγελική εντολή οι αστυνομικοί θα αρκεστούν σε «συστάσεις», που συνήθως δεν αρκούν για να σταματήσει η βία, η οποία μάλιστα μπορεί μετά να γίνει πιο «αθόρυβη» και απειλητική.

Εάν σκεφτούμε ότι “δεν είναι δική μου δουλειά”, ας αναρωτηθούμε κατόπιν “ποιανού δουλειά είναι”, εφόσον πρόκειται για ένα αδύναμο και ανυπεράσπιστο παιδί.

Ας έχουμε, λοιπόν, τα μάτια και τα αυτιά μας ανοιχτά για εκείνα τα παιδιά που υποφέρουν και κινδυνεύουν.  Η κακοποίηση ενός παιδιού δεν είναι «οικογενειακή υπόθεση», αλλά ευθύνη όλων μας.

Προσφέρουμε την αγάπη μας και ένα ασφαλές περιβάλλον στα παιδιά …κάνει καλό!

This entry was posted in Διάφορα and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

«Η Ideales σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά υπερασπίζεται και τη δική της! Έτσι λοιπόν προτιμά τα ελληνικά από τα greeklish, τα πεζά από τα κεφαλαία, αγαπά το χιούμορ και αποστρέφεται τις ύβρεις και τους υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς. Ταυτόχρονα, η Ideales πιστεύει στη δύναμη του διαλόγου, αλλά όχι στην εμπαθή και στείρα αντιπαράθεση. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, διατηρεί το δικαίωμα να μην αναρτά σχόλια που ξεφεύγουν από τα όρια της ευπρέπειας ή είναι άσχετα με το υπό σχολιασμό άρθρο.»